Get Adobe Flash player

Lepsza szkoła MDK Otwock Zgromadzenie sióstr Elżbietanek

OTOP CaritasNieśmy radość Euroweek

Wymiana młodzieży

„Każdego dosięga historia, spróbujmy jej sprostać”

Wspomnienia o panu Wacławie Brzezińskim …

z czasów, kiedy nauka była walką…

Relacja z obecności na Poranku Patriotycznym  w Szkole Podstawowej nr 1

dnia 15.10.12

 I znów kolejny październik do okien zapukał, a spadające liście  przywołały okruchy otwockiej historii…

Prawda przeszłości wtargnęła w zarezerwowanym terminie w codzienność otulonego rozłożystymi sosnami miasteczka.

Nadszedł dzień spotkania przy otwockim pomniku pamięci obok Szkoły Podstawowej nr 1 w Otwocku.

Młodzież Gimnazjum Nr 3, zrzeszona wokół koła  teatralno- muzycznego „Victoria” po opieką pań: Marii Baduchowskiej Ewy Czuby dostąpiła zaszczytu przygotowania montażu słowno-muzycznego poświęconego osobie pana Wacława Brzezińskiego.

Poprzedziły go oczywiście długotrwałe próby i poprawki.

Dnia 15 października 2012r  reprezentacja naszej szkoły (artyści) oraz poczet sztandarowy pod opieką pani Iwony ZdolińskiejPana Piotra Skóry uczestniczyła w tych rokrocznych obchodach upamiętniających tajne nauczanie w regionie otwockim.

Początek tego uroczystego spotkania przypadł na godz.1000. W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele władz miasta i powiatu, przedstawiciele oświaty miejskiej i powiatowej, poczty sztandarowe i delegacje wielu szkól, nauczyciele–emeryci.

Organizatorami tego historycznego poranka był Zarząd ZNP w Otwocku.

Uroczystości przewodniczył pan Przemysław Gręzak.

Prezes Związku Nauczycielstwa Polskiego w Otwocku pani Wiesława Tomaszewska powitała ciepło i serdecznie wszystkich, którzy zaszczycili to spotkanie swoją obecnością.

W swoim wystąpieniu nakreśliła rolę tajnych kompletów w kontekście kształtowania tożsamości narodowej mieszkańców tego regionu i wskazała rolę pana Wacława Brzezińskiego – wielkiego budowniczego otwockiej oświaty w trudnej wojennej i powojennej rzeczywistości.

Przemówił prezydent miasta Otwocka pan Zbigniew Szczepaniak, który w krótkim wystąpieniu wskazał na  aspekt wychowawczy  tego typu spotkań.

Również aprobatę dla tego typu inicjatyw wyraził pan Grzegorz Michalczyk zastępca starosty otwockiego.

Następnie dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 1 pod opieką pani Małgorzaty Bałdygi  zaprezentowały okolicznościową poezję.

Pochyliliśmy się nad historią - nauczycielką życia i zabraliśmy z jej zapisków biografię człowieka, który w nieludzkich czasach potrafił ocalić własne człowieczeństwo i zrealizował marzenie Horacego „Nie wszystek umrę”- „Non omnis moriar”.

Był nim pan Wacław Brzeziński-wieloletni kierownik otwockiej Trójki, obecnie uczęszczamy, pracownik Szkoły Podstawowej nr 1, w której gościliśmy na uroczystości.

Pobyt pana Wacława na tym świecie przypadł na trudne doświadczenia XX wieku, bo najpierw dwie wojny światowe, a później trudna Komuna.

Pan Wacław gościł na tym świecie w latach 1905-1983. Przygodę z nauczaniem zapoczątkował w jego przypadku rok 1924. Pasja nauczania przywiodła go do Otwocka w 1930 roku. I został w tej podwarszawskiej miejscowości na ponad pól wieku. Nie było to łatwe życie. Ten powszechnie szanowany nauczyciel otwockiej Trojki w 1939 roku został powołany do wojska, a później wzięty do niewoli sowieckiej.

Dzięki znakom bożej opatrzności w 1940 r. powrócił do Otwocka i rozpoczął kierowanie Szkoła Powszechną nr 3.

Jednak trudne doświadczenia niewoli nie złamały jego charakteru, bowiem nadal z narażeniem życia zajmował się organizacją tajnego nauczania.

Łapanki, świadomość, że za opór okupantowi można stracić życie lub w najlepszym wypadku trafić do obozu koncentracyjnego. Do tego widok poranionych ciał i zranionych dusz młodych ludzi, pozbawionych szkół, historii, geografii, polskiej kultury i literatury.

Pan Wacław Brzeziński pięknie radził sobie z przekazem prawdy o wojennej zagładzie.

Nie miał z tym kłopotów, bo sam był prawym człowiekiem, czytelnym i przejrzystym dla otoczenia.

Dlatego tez w przekazie historii wybierał zawsze drogę prawdy, nawet tej najtrudniejszej o sowieckich zagładzie.

Dla nas pan Wacław był ojcem. Jego obecność łagodziła krzyk i ból duszy.

Na pewno nie interesowały go awanse. Zawsze wyróżniał go zapał do pracy. Był to wyjątkowo ciepły i serdeczny człowiek. Balsam dla poranionej wojną duszy …

Lata mijały… posiwiały włosy, kurz pokrył pożółkłe fotografie kronik, ale nic nie zamazało obrazu pracy tych, którzy z oddaniem tworzyli kształt powojennej oświaty otwockiej.

Pan Wacław Brzeziński nadal  z zapałem kierował  Szkołą Podstawową nr 3.

W 1964 r. szkoła otrzymała piękny gmach przy ulicy Kościuszki, gdzie  znajduje się do dnia dzisiejszego.

I rósł w siłę duch patriotyzmu wyzwolonego przez pana Wacława w naszym mieście.

Pewnie i teraz ten zacny pedagog i szlachetny człowiek nasłuchuje w niebie kolejnych wieści z ukochanej Trojki, Związku Nauczycielstwa Polskiego, któremu przewodniczył i otwockiej oświaty, którą jednoczył i godnie reprezentował w konturach wojennej i powojennej Warszawy.  

A tymczasem błogosławiony płynie czas, który leczy rany tamtych wojennych  dni…

Ten program z pewnością przekonał, że bohater dzisiejszego spotkania zasłużył na naszą pamięć, w błogosławionym czasie wiecznego odpoczynku, po wdzięcznej, długiej i  owocnej służbie otwockiej oświacie.

My zaś za wszystko dziękujemy… pamiętając o celnym spostrzeżeniu, że słowa uczą, ale przykłady pociągają.

I uniżenie prosimy, aby Pan zrzucał nam z perspektywy nieba dobre natchnienia, pomagał w realizacji  naszych młodzieńczych  marzeń.

Ufamy, że zafascynowani świadectwem życia tak wybitnego pedagoga i szlachetnego człowieka, będziemy światełkiem nadziei w konturach podwarszawskiej oświaty, poranionej degradacją hierarchii wartości, osaczonej widmem ciągłych zmian i eksperymentów.

Przypomnieliśmy w tym programie słowa wyjęte z manifestu Solidarności, a wciąż aktualne.

Na zakończenie programu artystycznego  głos zabrali uczniowie,  którzy zwrócili się z prośbą zarówno do ich uczniów jak i ich nauczycieli o wzajemny szacunek i dobroć.

Młodzież Trójki sprostała temu zadaniu, przekazała emocje i uczucia związane z trudnym przekazem historii.

Niewątpliwym nośnikiem emocji były następujące utwory muzyczne:

„Warszawo ma” w wykonaniu Natalii Kołodziejczyk

„Ostatni list” w wykonaniu Radka Janowskiego

„Krzyk duszy” w wykonaniu Natalii Bęcek

„Błogosławiony płynie czas” w wykonaniu tych artystów

„Miejcie nadzieję…” w wykonaniu Radka Janowskiego.

Gitara - Jarek Pyczot (3c) - całość programu.

Pani Wiesława Tomaszewska podziękowała gospodarzowi uroczystości pani Edycie Rosłaniec, dyrektor SP1

Po uroczystości nastąpiło uroczyste złożenie kwiatów przy pomniku upamiętniającym Tajne Nauczanie obok Szkoły Podstawowej nr 1  w Otwocku.

W programie artystycznym udział wzięli :

  • Sonia SokółMarta Fedorczak (3c)- narracja  programu
  • Mateusz Momot (1b) i Tomek Komorski (3c), Agnieszka Masna (1b), Aleksandra Kloch (1b) - zapowiedzi i komentarze
  • Weronika Szmidt (2a) - przesłanie programu
  • Repertuar muzyczny: Jarek Pyczot (3c) Radek Janowski (3c), Natalia Kołodziejczyk (3c), Natalia Bęcek (3c).
  • Konwencja dialogu: uczennice klasy 1b - Beata Skorupska (1b), Małgorzata Skorupska (1b), Weronika Buzuk (1b), Ada Włodek-Bazewicz (1b) Agnieszka Nowakowska (1b)
  • Prośba/Życzenia dla nauczycieli: Michał Nierychlewski (3a) i Szymon Tarka (3a)
  • Gościnnie pani Teresa Śliwa – dyrektor Gimnazjum Nr 3 w Otwocku.
  • Scenariusz programu opracowała - p. Maria Baduchowska.
  • Oprawa muzyczna - p. Ewa Czuba

Relację z uroczystości przygotowała: Maria Baduchowska